Առակի թարգմանություն/ Առակ վիրավորանքի մասին

Ученик попросил учителя:
– Ты такой мудрый. Ты всегда в хорошем настроении, никогда не злишься. Помоги и мне быть таким.
Учитель согласился и попросил ученика принести картофель и прозрачный пакет.

– Если ты на кого-нибудь разозлишься и затаишь обиду, – сказал учитель, – то возьми картофель. Напиши на нем имя человека, с которым произошёл конфликт, и положи этот картофель в пакет.
– И это всё? – недоумённо спросил ученик.
– Нет, – ответил учитель. – Ты должен всегда этот пакет носить с собой. И каждый раз, когда на кого-нибудь обидишься, добавлять в него картофель.


Ученик согласился. Прошло какое-то время. Пакет ученика пополнился картофелинами и стал достаточно тяжёлым. Его очень неудобно было всегда носить с собой. К тому же тот картофель, что он положил в самом начале, стал портиться. Он покрылся скользким гадким налётом, некоторый пророс, некоторый зацвёл и стал издавать резкий неприятный запах.

Ученик пришёл к учителю и сказал:
– Это уже невозможно носить с собой. Во-первых, пакет слишком тяжёлый, а во-вторых, картофель испортился. Предложи что-нибудь другое.

Но учитель ответил:
– То же самое происходит и с тобой. Просто ты это сразу не замечаешь. Поступки превращаются в привычки, привычки – в характер, который рождает зловонные пороки. Я дал тебе возможность понаблюдать этот процесс со стороны. Каждый раз, когда ты решишь обидеться или, наоборот, обидеть кого-то, подумай, нужен ли тебе этот груз.


Սովորողը խնդրեց ուսուցչին.
-Դու իմաստուն ես:Դու միշտ ունես լավ տրամադրություն,երեք չես բարկանում:Օգնիր ինձ լինել այդպիսին:
Ուսուցիչը համաձայնվեց և խնդրեց սովորողին բերել մի տոպրակ և կարտոֆիլ:
-Եթե դու ինչ-որ մեկի վրա բարկանաս կամ թաքցնես զայրույթդ ,ապա կարտոֆիլի վրա գրիր այդ մարդու անունը և դիր այն տոպրակի մեջ:
-Եվ վե՞րջ,-հարցրեց սովորողը:
-Ո՛չ,-պատասխանեց ուսուցիչը,-դու պետք է միշտ այդ տոպրակը քեզ հետ տանես,և ամեն անգամ երբ ինչ-որ մեկից նեղանաս ,ապա ավելացնես տոպրակի մեջ կարտոֆիլ:
Սովորողը համաձայնվեց:Անցավ որոշ ժամանակ և սովորողի տոպրակը լցվեց կարտոֆիլով, դարձավ ծանր և շատ անհարմար էր այն իր հետ տանելը:Բացի այդ այն կարտոֆիլը ,որը նա ամենասկզբում էր դրել, սկսեց փչանալ:Այն պատվեց մի անդուր թաղանթով,կարտոֆիլներից մեկը աճեց,մյուսը ծաղկեց,որից էլ անդուր հոտ էր գալիս :
Սովորողը վերադարձավ ուսուցչի մոտ և ասաց.
-Արդեն անհնար է այն ինձ հետ տանել:Տոպրակը արդեն շատ ծանր է,նաև կարտոֆիլը փչացել է:Ուրիշ բան առաջարկի՛ր:
-Այդ ամենը քեզ հետ է կատարվում:Ուղղակի դու դա չես նկատում՝ արարքները դդարնում են սովորություն, սովորությունն էլ դարնում է բնավորություն:Ես տվեցի քեզ հնարավորություն հետևելու այս ամենին կողքից :Ամեն անգամ երբ դու կորոշես նեղանալ,բարկանալ, կաամ ընդհակառակը նեղացնել և բարկացնել մեկին,մտածի՛ր,արո՞ք պետք է քեզ այդ ծանրությունը:

Թարգմանեց՝ Աստղիկ Ավագյանը